VM-blog

Het is volle maan, dus neem ik de gelegenheid te baat om een kritisch gedachte over het ASAE congres in het volle maanlicht te plaatsen.

Wat is het geval? Ik merk tijdens sessies vaak dat weinig aanwezigen op de hoogte zijn  van relevante bronnen, zoals de 7 Measures of Success, (waarover ik enkele jaren geleden al veel schreef op mijn blog) of een artikel in het julinummer van Associations Now, geschreven door degene, wiens presentatie men nu komt bijwonen. Parels voor de zwijnen dus?

Nee, dat niet. Ik zie zo’n congres als een vorm van ontwikkelingswerk voor de brede massa van mensen die met hart en ziel en vaak met niet veel kennis of andere bagage, werken voor hun club: soms als bestuurslid, vaker als directeur of senior staflid. En vaak bij kleine verenigingen, met de spreekwoordelijke anderhalve man en een paardenkop als personeel.

Dat betekent dat menig presentator van het onderwerp dat zij/hij aanbiedt, meer weet dan het overgrote deel van haar publiek, maar dat zij daarmee nog geen deskundige is. Zeker niet in de ogen van mensen die veel van het betreffende onderwerp afweten. M.a.w. en kort door de bocht: menig presentator is een eenoog voor een publiek van blinden.

Bij een congres al dit kan het denk ik moeilijk anders, er is nog zoveel ontwikkelingswerk te doen! Dus, als je als deelnemer aan dit congres denkt zelf deskundig te zijn op een bepaald terrein, dan doe je er goed aan om op dit congres heel selectief je sessies te kiezen of niet te komen en deel te nemen aan een congres van vakgenoten. En dan ben je misschien wel een heel erg kleintje tussen de grote tweeogig zienden! Het is allemaal een kwestie van perspectief.

Theo Jonkergouw, 23 augustus 2010, Los Angeles.

Gisteren hadden we een onderhoudende dag, georganiseerd door Megan Friedman, medewerker van het international office van ASAE. We werden vervoerd in een middelgrote zwarte VIP bus, heerlijk koel in vergelijking met de grote hitte buiten.

We bezochten twee brancheorganisaties: ‘sochtends de Independent Film & Television Alliance en ‘s middags de Printing Industries Association Inc of Southern California. De lunch gebruikten we in Il Grano, een prima Italiaans restaurant, ergens aan de oneindig lange Santa Monica Boulevard (nr. 11359). In beide gtevallen werden we gastvrij onthaald en werd informatie royaal met ons gedeeld.

Dit gebeurde door de president-ceo’s van de verenigingen; in het eerste geval een mevrouw, in het tweede geval een zeer seniore heer. Hoewel in beide gevallen redelijk wat staf aanwezig was (4 respectievelijk 8) was de presentatie in beide gevallen een one man show. Alle kennelijk toch belangrijke medewerkers kwamen er niet aan te pas. Zouden wij dat thuis ook doen?  Nog een opvallend punt: ‘s ochtends bleven alle vertegenwoordigers van de Alliance zitten, ‘s middags stond iedereen.

Een leuke anecdote vond ‘s middags plaats toen president Bob Lindgren zijn medewerkers (6 mannen-met-stropdas, 1 zonder, 2 vrouwen) introduceerde. Hij deed dat heel vlot en leuk. Toen hij een Aziatisch uiziende man wilde introduceren begon hij vreselijk te lachen. Hij kon niet op de naam van deze medewerker komen. Dus hielp deze man hem met de woorden: I am the other half of Barbie!

Het antwoord is duidelijk, de man heet Ken  (Suzuki). Nu begon natuurlijk iedereen te lachen, vooral toen de president/ceo vertelde dat Ken al 15 jaar een zeer verdienstelijk medewerker is. Hij is director industry relations. Lindgren wordt binnenkort opgevolgd. Zijn opvolgster was al in huis om zich in te werken.

Theo Jonkergouw

Dit muzikale toonladder oefenstukje ken ik van zangles als kind en, als ik me goed herinner, uit de bekende musical  The Sound of Music. Hoe kom ik hier nu op? Heel eenvoudig: de ASAE heeft haar congres dit jaar in het teken van re- gezet. Laten we zeggen dat de do staat voor to do, doen. Dan staat de re voor opnieuw doen.

Allerlei werkwoorden worden dit jaar door de ASAE met het oog op dit congres voorzien van het voorzetsel re-. Ik noem de combinatie: re-think, re-connect, re-turn. Andere werkwoorden uit de wervingscampagne zijn: re-define, re-charge, re-engage, re-learn. Misschien zijn er nog wel meer.  Het zal daar op kantoor een opwiondende brainstorm zijn geweest!

Maar het is natuurlijk een hele klus om elk jaar weer origineel te zijn met het thema van je congres. Het is de wervende vlag op de bekende congresschuit. Ik heb tot op heden nooit gemerkt dat zo’n thema consequent wordt doorgezet op het uitvoerend niveau. Dat kan natuurlijk ook amper, uitgezonderd door een enkele keynoter, die het thema af en toe noemt in zoijn verhaal,. om een goede beurt te maken bij zijn opdrachtgever.

Ik spreek uit ervaring, aan beide kanten van de portemonnee. Maar uiteindelijk gaat het om de kwaliteit van wat ons wordt geboden. Die varieert ongetwijfeld, inhoudelijk, qua presen tatie en qua relevantie. Ik stel ook nu weer mijn eigen menu samen en ga lekker actief genieten wat me wordt voorgeschoteld.

Wordt vervolgd vanuit LA.

Groet

Theo Jonkergouw