VM-blog

ASAE wil in de toekomst nog meer uitpakken met haar brand ‘The power of A’. De A staat niet voor Amerika – zoals een onverlaat zou kunnen denken – maar wel voor Associations. Net zoals in ‘Stad van A’ de A niet staat voor Antwerpen, maar wel voor ‘u’ (‘jou’ voor de Hollandse medemens). Dat laatste is ook het geval voor de nieuwe film van Jan Verheyen ‘Zot van A’ (‘gek op jou’ voor alle duidelijkheid), een vervlaamsing van de leuke Nederlandse film ‘Alles is liefde’ met de terecht in Amerika doorbrekende Carice van Houten. Dat Vlamingen en Nederlanders elkaars producten vertalen is overigens een mooi bewijs dat wij nog niet hebben gehoord van ‘The power of LC’. De LC staat niet voor Low Countries – zoals een onverlaat zou kunnen denken – maar wel voor Longlasting Corporations. Het is wat met die letterwoorden. Zo had ik het gisteren tijdens een vraaggesprek de hele tijd over CEA in plaats van CAE (‘Certified Association Executive’). Zolang ik er geen CIA van maak, hoop ik op enige mildheid. Mildheid hadden wij alvast voor de emotiebommen die gisteren voor het laatst op ons werden afgevuurd. Een Amerikaanse spreker gaat er vanuit dat de toehoorder, naast het aanhoren van de uiteenzetting, ook interesse heeft voor familiekiekjes van geboorte tot heden, voor de in de zaal aanwezige familie- en vriendenkring en voor alle noemenswaardige ziektes en sterfgevallen die zijn leven hebben bepaald. Voor die sterfgevallen heb ik sinds gisterenmiddag meer begrip, na in Universal Studios doodsangsten te hebben doorstaan in een bloedstollende strijd met dinosaurussen en King Kong, die op vijf centimeter – ik zwéér het – van ons treinwagonnetje harder kwam brullen dan wijzelf en te langen leste onze trein de ravijn heeft in gegooid. Ik weet nu al dat ik dit verhaal in een volgende uiteenzetting verwerk. Hou jullie zakdoeken maar al klaar.

Isabelle Larmuseau

Niets is wat het lijkt, zo leerde ook de tweede congresdag. Op de ‘six ways to boost your leadership IQ’-sessie gebruikte ik niet mijn IQ maar één van de ‘fifty ways to leave your lover’-methodes om reeds na enkele pijnlijke minuten onopgemerkt weg te glippen. Geleid door de uit de aangrenzende zaal opstijgende lachsalvo’s, ontdekte ik Juliet Fun(t) in een onnavolgbare ‘Overcommitted, overwhelmed, and over it’-stand up. Ik onthoud van haar performance dat je moet leren werkloos toekijken wanneer en hoe iemand een job verknalt, onder het geruststellende motto ‘nobody died’. Verder raadde Juliet aan om actief op zoek te gaan naar blanco’s in de agenda, wat ik meteen in praktijk omzette bij de general session. Toen on stage werd voorgehouden dat het accent van een Engelssprekende Hollander opwindend zou zijn, vreesde ik even dat ik stervende was, maar ik herpakte mij snel en ging mij moreel voorbereiden op de Amerikaanse interpretatie van een ‘kaas-en-wijn-avond’. Wat een geweldig event! Zelfs toen ze de tent letterlijk gingen opbreken, hadden we nog steeds niet door op de verkeerde VIP-party te zijn terechtgekomen. De party waar we wél heen moesten, bleek gastronomisch een mindere voltreffer. Ach wat, nobody died, en al helemaal niet op de aansluitende afterparty.

Isabelle Larmuseau

Als vertegenwoordiger van een 100 leden tellende Vlaamse Vereniging – eerst op mijn borst prijkend als ‘Jiemish Association’, maar voor de herkenbaarheid omgevormd tot ‘Belgian Association’ met een mooie Nederlandse tulp ernaast – ben je op een 5000 deelnemers tellend LA-congres meervoudig ‘in het buitenland’. Vóór de sessie van Janine Driver ‘You say more than you think’ pleegde ik mijzelf aan de andere congresleden voor te stellen als onderdeel van het partnerprogramma, in een poging de rechtstreekse confrontatie met de eigen nietigheid nog heel even uit te stellen – en natuurlijk ook om als Vlaming herkenbaar te blijven voor de Hollandse medemens – maar Janine deed mij beseffen dat ik aan een ‘extreme make-over’ toe was. Bij het signeren van haar boek – mijn nieuwe bijbel – vertrouwde ze mij toe dat ze zelfs de Belgische politie heeft getraind. Ik wou haar graag doen geloven dat ik speciaal voor haar vanuit België was gekomen, maar uit het knipperen van mijn ogen begreep Janine dat niet alleen Vlaanderen/België, maar ook de waarheid haar grenzen heeft. Ik werd er zo zelfzeker van dat ik ’s avonds in de bar Janine-gewijs een paar Nederlanders op hun foute houding heb geattendeerd (volgens mijn man is het ‘een paar foute Nederlanders op hun houding heb geattendeerd’, maar mijn man miste de eerste tien minuten van Janine’s uiteenzetting en is dus geen expert). Doen, zo’n LA-congres!

Isabelle Larmuseau